Tuesday, June 2, 2009

ഈ കാട്ടാന ഞങ്ങളെ ഓടിച്ചേ..............


കാനനം മോഹനം


"ഞാന്‍ പോയേക്കാം" മര്യാദക്കാരനായ അവന്‍ ആദ്യം തിരിഞ്ഞു നടക്കുന്നു.




“സമ്മതിക്കില്ല അല്ലേ...........” നോക്കൂ അവന്‍ തിരിഞ്ഞ് ഓടിവരുന്നത്!!!!

മൈസൂറിലേയ്ക്കുള്ള യാത്രയില്‍ ബന്ദിപൂര്‍ നാഷണല്‍ പാര്‍ക്ക് പ്രദേശത്ത് ഞങ്ങള്‍ക്ക് കാണാനായത് , മാന്‍ കൂട്ടങ്ങളെയും സിംഹവാലന്‍ കുരങ്ങുകളെയും മാത്രം। മടക്കയാത്രയില്‍ നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരില്ല എന്ന് സുഭാഷ് ചേട്ടന്‍ ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞു। ബന്ധുവും കുടുംബസുഹൃത്തുമായ ഉണ്ണിച്ചേട്ടനുണ്ട്। അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇന്‍ഡിക്കാ കാറിലാണ് യാത്ര। ഞങ്ങളുടെ ഡ്രൈവര്‍ അനിയന്‍ എന്ന ചെല്ലപ്പേരുള്ള ജോസഫ് ആണ് സാരഥി । എന്റെ കസിന്റെ മകന്‍ വിഷ്ണു ഞങ്ങളോടൊപ്പമുണ്ട്.
“ അതാ ആന”
ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞതും ,അനിയന്‍ കാര്‍ നിര്‍ത്തി.
“ഒറ്റയാനാണ്, ആരും ഇറങ്ങരുത്.”
സുഭാഷ് ചേട്ടന്റെ നിര്‍ദ്ദേശം.
റോഡരികില്‍ നിന്നിരുന്ന അവനെ ഞങ്ങളെല്ലാവരും കാറിലിരുന്നു വീക്ഷിച്ചു.
നിങ്ങള്‍ കണ്ടില്ലേ, ഞാനിനി പോകുവാ
എന്ന മട്ടില്‍ അവന്‍ തിരിഞ്ഞു നടക്കാന്‍ ഭാവിച്ചപ്പോള്‍ മുന്‍പിലിരുന്ന് ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്‍ ഒരു പടമെടുത്തു. എനിയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്ന് എടുക്കാനാവാത്തതിനാല്‍ ഞാന്‍ അനിയന് ക്യാമറ കൈമാറി. അനിയന്‍ ആദ്യ പടമെടുത്തു. ഉടന്‍ ഉണ്ണിച്ചേട്ടന്റെ വക അടുത്ത പടം . “അനിയാ കാര്‍ മുന്നിലാക്കി നിര്‍ത്ത്” എന്ന് ചേട്ടന്‍ രണ്ടു വട്ടം പറഞ്ഞു.അനിയനാകട്ടെ, അടുത്ത പടമെടുക്കുന്നതിന്റെ ശ്രദ്ധയിലായിരുന്നു.
നാലാമത്തെ ഫ്ലാഷ്.......... തിരിഞ്ഞ് പോവാന്‍ ഭാവിച്ച ഒറ്റയാന്‍ അതാ ഞങ്ങളുടെ കാറിനെ ലക്ഷ്യമാക്കി നീങ്ങുന്നു। അനിയന്‍ ഞങ്ങളാരും പറയും മുന്‍പേ കാര്‍ സ്റ്റാര്‍ട്ട് ചെയ്ത് റിവേഴ്സ് പോന്നു। അതാ അവന്‍ ഞങ്ങളുടെ നേരേ മുന്നോട്ട് । അനിയാ‍ നമ്മളിങ്ങനെ എത്രനേരംപിന്നോ‍ട്ട് പോകും । ഞാന്‍ ചോദിച്ചു।അടുത്ത നിമിഷം ഒരു ജീപ്പ് ഇതൊന്നുമറിയാതെ ചീറിപ്പാഞ്ഞ് ഞങ്ങളെ കടന്ന് മുന്നോട്ട്. അപ്പോള്‍ അവന്‍ ഒന്നു നിന്നു .പിന്നെ പതിയെ റോഡിന് കുറുകെ കടന്ന് ഞങ്ങളെ നോക്കി നിന്നു. അപ്പോഴും അനിയന്‍ കാര്‍ പിന്നോട്ട് പായിക്കുകയായിരുന്നു “അനിയാ, ഇനി മുന്നോട്ട്” ചേട്ടനും ഉണ്ണിച്ചേട്ടനും ഒരുമിച്ച് പറഞ്ഞു. ഒരു നിമിഷം പകച്ചു നിന്ന അനിയന്‍ പെട്ടെന്ന് കാര്‍ മുന്നോട്ടെടുത്തു.രക്ഷപ്പെട്ടെന്നു പറഞ്ഞാല്‍ മതി.അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ എന്തെങ്കിലുമൊക്കെ കാട്ടിക്കൂട്ടിയേനേ.
ഈ യാത്രയില്‍ ഞങ്ങളോടൊപ്പമില്ലാതിരുന്ന മകന്‍ കണ്ണനെയാണ് ആദ്യം വിളിച്ചത്. കണ്ണനെ വിശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ വളരെ പാടുപെട്ടു. ഈ വിവരം പങ്കിട്ടപ്പോള്‍ പലരും പറഞ്ഞു, ഫോട്ടോ ഫ്ലാഷ് ആണ് അവനെ പ്രകോപിപ്പിച്ചതെന്ന്. എന്തായാലും ആപത്തൊന്നുമുണ്ടാകാഞ്ഞതില്‍ ജഗദീശ്വരനു നന്ദി പറഞ്ഞ് ,പിന്നോട്ട് ഇത്ര വേഗത്തില്‍ കാറോടിച്ച ഞങ്ങളുടെ സാരഥിയെ അഭിനന്ദിച്ച് ഞങ്ങള്‍ യാത്രതുടര്‍ന്നു.

Saturday, May 30, 2009

തൊടുപുഴ ബ്ലോഗ് മീറ്റ് - മരം പെയ്യുന്നു.

തൊടുപുഴ ബ്ലോഗ് മീറ്റ് കഴിഞ്ഞിട്ട് ഒരാഴ്ചയാകുന്നു।ഞാനും കണ്ണനും പങ്കെടുത്ത ആ സുന്ദര നിമിഷങ്ങളിലെ ചില വിശേഷങ്ങള്‍ ചൂടോടെ ബൂലോകരുമായി പങ്കുവയ്ക്കണമെന്ന്
ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നതാണ് ।പല അസൌകര്യങ്ങള്‍ വന്നുകൂടി।പക്ഷെ പോസ്റ്റുകളുടെ ഒരു പെരുമഴ തന്നെ നമുക്ക് ലഭിച്ചല്ലോ! ഇതാ ... മഴ കഴിഞ്ഞ് മരം പെയ്യുന്നതാണെന്ന് കൂട്ടിക്കോളൂ....
ഹരീഷ് തൊടുപുഴയ്ക്ക് ഒരായിരം നന്ദി .........
ചിത്രങ്ങള്‍: കണ്ണന്‍.
ആവണിക്കുട്ടി! മിടുക്കിയാണ്! വന്നപാടേ മൈക്കെടുത്ത് പാട്ടുപാടി . ഹരീഷ് ജീവിതത്തില്‍ ആദ്യമായി മൈക്കിലൂടെ സംസാരിച്ചത് ഈ മീറ്റിനാണത്രേ! മകളുടെ അച്ഛന്‍!


മുരളികയും നിരക്ഷരനും വീട്ടില്‍ എത്തിയതിനാല്‍ ഞാനും കണ്ണനും അവരോടൊപ്പം തൊടുപുഴയിലെത്തി। യാത്രയ്ക്കിടയില്‍ ഈ കാസര്‍കോടുകാരനെ ,കൂടുതല്‍ പരിചയപ്പെടാനായി.

മുരളിക,സമാന്തരന്‍, ചാര്‍വാകന്‍, നിരക്ഷരന്‍.
ഇടത്തുനിന്ന് രണ്ടാമത് - ചാണക്യന്‍
മണി ഷാരത്ത്,അനൂപ് കോതനല്ലൂര്‍, നിരക്ഷരന്‍.
കാന്താരിക്കുട്ടിയോടൊപ്പം കുട്ടിക്കാന്താരി(റോഷ്നി ബാബുരാജ്,പിന്നില്‍ മണികണ്oന്‍



നാട്ടുകാരന്‍ ശിവയോടെന്താണ് പറഞ്ഞത് ?





പാവത്താന്‍ , സമാന്തരന്‍

മീറ്റ് സജീവമാക്കിയ വിനയ, നിരക്ഷരനോടൊപ്പം.

അനിലും ഞാനും ചാര്‍വാകന്റെ നാടന്‍പാട്ട് കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍.
സ....സാ രി....രീ ...ജാ.....ശി....... വാ.............
ഞാന്‍ ധനേഷ്.... ഞാന്‍ മണികണ്oന്‍
സോജന്‍


എഴുത്തുകാരി
വഹാബും കാന്താരികളും

ആവണിക്കുട്ടി ശിവയുടെയൊപ്പം. വിഭവങ്ങള്‍ തയ്യാര്‍


ഹരീഷിന്റെ സ്വന്തം പയ്യന്മാര്‍, ഞങ്ങള്‍ക്ക് വിളമ്പിത്തരുന്നു.

എല്ലാവരും നല്ലവണ്‍നം കഴിച്ചു. ഒടുവില്‍ ആതിഥേയര്‍
ഹരീഷ്, ആവണിക്കുട്ടി, മഞ്ജു



യാത്രക്കാരുടെ ശ്രദ്ധയ്ക്ക്. തൊമ്മന്‍കുത്ത് കഥകള്‍കേട്ട്, കാട്ടിലേയ്ക്ക്....

“ ഹായ്, പ്രിയാ...” എഴുത്തുകാരിച്ചേച്ചിയുടെ പ്രിയ പുത്രി.


സംഘചിത്രം
ഏറുമാടത്തിലേയ്ക്കു പോകാനൊരു വഴി








പ്രിയം!


കുത്തൊഴുക്ക്!
ആരും അങ്ങോട്ട് കയറരുതെന്ന് ഹരീഷിന്റെ താക്കീതുണ്ടായിരുന്നു.
നാട്ടുകാരന്‍, നാട്ടുകാരി, എഴുത്തുകാരി,സുനില്‍ കൃഷ്ണന്‍, അനില്‍...തുടങ്ങി പലരുമുണ്ട്.
ശുഭം!!!

Saturday, May 23, 2009

ബൂലോകത്ത് ഇന്നെനിയ്ക്ക് ഒന്നാം പിറന്നാള്‍!!!

http://blogs.psychologytoday.com/files/u45/1stbirthdaycake.jpg

പ്രിയരേ,
അങ്ങനെ എനിയ്ക്ക് ഈ ബൂലോകത്ത് ഒരു വര്‍ഷം തികയ്ക്കാന്‍ സാധിച്ചു.
നന്ദി ആദ്യം പറയേണ്ടത്
എന്നെ ബൂലോകത്ത് എത്തിച്ച നിരക്ഷരനോടാണ്.
പിന്നെ, ബൂലോകത്തെ എന്റെ സഹോദരീ സഹോദരന്മാരായ നിങ്ങള്‍ ഓരോരുത്തരോടും.....
എല്ലാവര്‍ക്കും നന്ദി! ഒരു പാട് നന്ദി.
ഒത്തിരി സ്നേഹത്തോടെ,
നിങ്ങളുടെ
സ്വന്തം
ലതി.

ചിത്രത്തിന് ഗൂഗിളിനോട് കടപ്പാട്.

Wednesday, May 13, 2009

മുരിങ്ങ പൂത്തപ്പോള്‍..............


ഹായ്......... അങ്ങനെയെന്റെ മുരിങ്ങ പൂത്തു.....



ധാരാളം പൂക്കളും, ഞറുങ്ങണ പിറുങ്ങണ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കായ്കളും!



കാറ്റത്ത് എന്ത് പൂക്കളാ കൊഴിയുന്നത്!!!!


ദാ ഒരു ചെറിയ കുട്ട നിറയെ മുരിങ്ങപ്പൂക്കള്‍!



ഒരു മുറി തേങ്ങ ചുരണ്ടിയത്,5പച്ചമുളക്,4ചെറിയ ഉള്ളി, 3ചുള വെളുത്തുള്ളി, കറിവേപ്പില, ലേശം ഉപ്പ്, ജീരകം, മഞ്ഞള്‍പ്പൊടി ഇവ നന്നാ‍യി ചതയ്ക്കുക.



ചീനച്ചട്ടി ചൂടായാല്‍ അല്പം വെളിച്ചെണ്ണയൊഴിച്ച് കടുക് വറുത്ത ശേഷം അരപ്പിട്ട് ഇളക്കുക। വൃത്തിയായി കഴുകി വാരി വെള്ളം വാലാന്‍ വെച്ച മുരിങ്ങപ്പൂക്കള്‍ ഇതിലിട്ട് ഇളക്കുക। പൂവ് വെന്താലുടന്‍ തീയണയ്ക്കുക। തോരന്‍ റെഡി। മുട്ട കഴിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ഇതിലേയ്ക്ക് രണ്ട് മുട്ട അടിച്ചതും കൂടി ചേര്‍ത്ത് ഇളക്കി തോരനാക്കിയാല്‍ ഇഷ്ടമാവും.


Saturday, May 9, 2009

ചിരി കോടിയപ്പോള്‍......

ഞാന്‍ എല്ലാ ദിവസവും
അവളുടെ പടിവാതിലിലൂടെയാണ്
പട്ടണത്തിലേയ്ക്ക് പോയിരുന്നത്.
എനിയ്ക്ക് അവളെ നന്നായി അറിയാമായിരുന്നെങ്കിലും
അവള്‍ക്കെന്നെ അറിയാമായിരുന്നില്ല.
ഒരു നോട്ടം, ഒരു പുഞ്ചിരി.......
ആദ്യം അവള്‍ തന്നെയാണ് തുടക്കമിട്ടത്.
നോക്കാതിരിക്കാനും പുഞ്ചിരിക്കാതിരിക്കാനും എനിക്കു കഴിഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ മന്ദഹാസത്തിന് മധുരമേറിക്കൊണ്ടിരുന്നോ?
ഞങ്ങളുടെ ഇടയിലെ മൌനത്തിന് ഏഴഴകായിരുന്നു.
മിനിയാന്നാള്‍ അവള്‍തന്നെയാണ്
മൌനം ഭഞ്ജിച്ചത്!
ഞാന്‍ ആരാണെന്നറിഞ്ഞതോടെ
അവളുടെ ചിരിയ്ക്കൊരു വശത്തേയ്ക്കൊരു കോട്ടം!!!

Tuesday, May 5, 2009

മറക്കാനാവാത്തവര്‍ 11 ‍- മറിയക്കുട്ടിയമ്മ.

“മറക്കാനാവാത്തവര്‍” അഗ്രിയില്‍ വരുന്നില്ല. അതിനാല്‍ അല്പം വൈകിയെങ്കിലും ഇത് സൃഷ്ടിയിലിടുന്നു.

Tuesday, March 24, 2009

വേഷം കെട്ടിയ ‘ഗാന്ധിജി’

ഞാന്‍ ഒന്നുകൂടി ആ ഗാന്ധി വേഷധാരിയെ നോക്കി. ഗാന്ധിജി എങ്ങോട്ട് പോയി എന്നു നോക്കേണ്ട. രൂപത്തില്‍, ഭാവത്തില്‍ എന്തിനധികം ആ ചിരി പോലും ഗാന്ധിജിയുടേതു തന്നെ. കുട്ടികളും സ്തീകളും ഉള്‍പ്പെടെ നൂറുകണക്കിനാളുകള്‍ പങ്കെടുക്കുന്ന ഒരു പദയാത്രയുടെ മുന്‍ നിരയിലാണ് ഗാന്ധിജിയുടെ സ്മരണകളുണര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് ആ വന്ദ്യ വയോധികന്‍ നടന്നു നീങ്ങുന്നത്. ‘ഗാന്ധി’ സിനിമയിലും മറ്റും കണ്ട ദണ്ഡിയാത്രയുടെ സീന്‍ എന്റെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോയി. ആറേഴു കിലോമീറ്റര്‍ താണ്ടി വന്ന പദയാത്രികരോടെല്ലാം എനിയ്ക്കു മതിപ്പു തോന്നി. എല്ലാവര്‍ക്കും ഊര്‍ജ്ജം പകര്‍ന്ന്, പ്രായം പോലും മറന്ന് നടന്നെത്തിയ ‘ഗാന്ധിജി’ യെ ഒന്നു പരിചയപ്പെട്ടാലോ. ഞാന്‍ അടുത്തു ചെന്നു. കൈകള്‍ കൂപ്പി, പിന്നെ ആ കൈകളില്‍ പിടിച്ചു, അഭിനന്ദിച്ചു. നിരവധി സ്ഥലങ്ങളില്‍ വളരെക്കാലമായി ഗാന്ധിവേഷം ധരിക്കുന്നയാളാണ് ഇദ്ദേഹമെന്ന് പലരും പറഞ്ഞു. എഴുപത്തഞ്ചു വയസ്സായത്രേ. ഞാനദ്ദേഹത്തിന് ആയുരാരോഗ്യ സൌഖ്യങ്ങള്‍ നേര്‍ന്നു.
ആ സ്ഥലത്ത് കുറച്ചു സമയം കൂടി ചിലവഴിക്കേണ്ടി വന്ന ഞാന്‍ അധികം താമസ്സിയാതെ മറ്റൊരു കാഴ്ച കണ്ടു. ഞാന്‍ കുറച്ചു മുന്‍പ് കണ്ട്, വന്ദിച്ച ഗാന്ധി വേഷധാരിയെപ്പോലെ ഒരാള്‍! അതെ, അത് അദ്ദേഹം തന്നെ. മീശയില്ല. വടിയില്ല. കഷണ്ടിയില്ലേയില്ല. ചുണ്ടത്തൊരു സിഗററ്റുണ്ടുതാനും. ഗാന്ധിവേഷമിട്ടയാള്‍ വിഗ്ഗ് വച്ച് മുണ്ടും മടക്കിക്കുത്തി, കഴുത്തില്‍ മൂന്നുനാലുപവന്റെ മാലയുമണിഞ്ഞ് ഇതാ കടന്നു വരുന്നു. വിഗ്ഗിന്റെ കറുപ്പിന് ഒട്ടും ചേരാത്തത്ര ചുളിവുകള്‍ ആ മുഖത്തുണ്ട്. ഞാന്‍ ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി നോക്കിയില്ലെങ്കിലും വര്‍ഷങ്ങളായി ഗാന്ധിവേഷമണിഞ്ഞ്, ജനഹൃദയങ്ങളില്‍ കുടിയേറിയെന്നു പറയപ്പെടുന്ന ആ വൃദ്ധനോട് എനിക്കല്പം പരിഭവം തോന്നി.